Elisabeth van der Berg

Oma Lies rook naar aarde en zeep. Ze had altijd vlekken op haar handen en een verhaal op haar lippen. Ze noemde me "mijn nieuwsgierige vos" en ik wist nooit precies waarom. Nu denk ik dat ze het wist.

Lies liet me als kind urenlang in haar atelier zitten. Ze gaf me klei en zei: "Maak maar wat je wil." Dat zinnetje heeft mijn leven veranderd. Ik ben nu beeldend kunstenaar. Zonder Lies wist ik niet eens dat dat bestond.

Lies van der Berg was een van de oprichters van ons collectief en bleef actief tot het laatste jaar. Haar keramiek straalde hetzelfde uit als zij zelf: stevig, warm, en onmiskenbaar eigen. We exposeren haar werk dit jaar als eerbetoon.

Twaalf jaar lang hebben we elke dinsdagavond samen geëten, gekookt, gelachen en gesproken. Lies was de ziel van onze club. Ze bracht altijd iets mee — eten, een verhaal, een plan. We gaan haar missen op een manier die moeilijk in woorden te vatten is.

Namens de gemeente Almere kondigen wij met spijt het overlijden aan van Elisabeth van der Berg. Haar jarenlange inzet voor de leefbaarheid in Almere-Buiten heeft een blijvend stempel gedrukt op de wijk. We zijn haar dankbaar.

Lieve Lies, jij was altijd de grote zus die het overzicht had. Jij belde als er iets was, jij regelde als er geregeld moest worden, en jij lachte het hardst op de familiefeesten. Het hol dat je achterlaat is groot. Maar de warmte ook.

Lies en ik dronken elke vrijdagochtend koffie. Al vijftien jaar. We spraken over alles — haar plannen voor de buurt, mijn zorgen over de kinderen, het weer, de wereld. Ze luisterde echt. Dat is zeldzaam.

Lieve Lies, jij leerde ons niet alleen werken met klei — je leerde ons hoe je iets maakt met je handen en je hart tegelijk. Je atelier was een toevluchtsoord. Voor zovelen van ons. We bewaren je lessen.

Met groot verdriet nemen wij afscheid van Lies van der Berg, een van onze trouwste leden. Twintig jaar lang heeft zij de stem geweest van bewoners die anders niet werden gehoord. Haar vasthoudendheid en warmte hebben Almere-Buiten mooier gemaakt.

Lies, je was mijn ex maar nooit mijn vijand. Je was de moeder van mijn kinderen en de reden dat ik in mensen ben blijven geloven. Ik ben blij dat we vrienden bleven. Ik mis je.

Mama, je was altijd driehonderd procent aanwezig. Voor de buurt, voor het atelier, voor ons — maar ook echt voor ons. Ik heb je nooit hoeven zoeken. Je was er altijd. Nu moet ik leren hoe dat voelt zonder jou.

Lieve mam, ik denk aan de zaterdagochtenden in het atelier, mijn handen vol klei, jij ernaast met geduld dat ik nooit begreep waar je het vandaan haalde. Nu weet ik het. Dank je.